Gastpredikanten

Vanwege het kleine ledenaantal is de predikant maar voor 2/10 aan onze gemeente verbonden.
Daarom worden veel diensten voorgegaan door gastpredikanten.
Velen zijn bij de regelmatige bezoekers bekend.

Enkele voorgangers stellen zich hier voor:

Henk Gols

Vanaf de zomer van 1999 ben ik predikant van de Protestantse Gemeente in Nijmegen. Ik ben verbonden aan zowel de Stevenskerk in de binnenstad als aan de Maranathakerk in een van de buitenwijken. In de Stevenskerk ga ik voor in de diensten van het Oecumenisch Citypastoraat; verder ben ik er betrokken bij de maandelijkse vespers en het wekelijkse vrijdagmiddaggebed. Enkele keren per jaar ga ik ook voor in de St.Jacobskapel in de benedenstad van Nijmegen: daar worden maandelijks laagdrempelige oecumenische kerkdiensten gehouden, die vooral bezocht worden door mensen die iets met pelgrimeren hebben. Enkele keren per jaar verblijf ik voor een paar dagen in het klooster; in 2004 heb ik mij zelfs als ‘oblaat’ verbonden aan de St.Willibrordsabdij nabij Doetinchem. Een oblaat is iemand die hoort bij de familie van het klooster en iets van de kloosterlijke spiritualiteit probeert te vlechten door het eigen leven. Als protestants predikant weet ik mij sterk verbonden met het geheel van de kerk. Ik behoor dan ook tot een van de initiatiefnemers van het Oecumenisch Forum voor Katholiciteit, dat zich voor die verbinding sterk maakt. Voorheen was ik predikant in Zeeuws-Vlaanderen, Amsterdam, La Paz (Bolivia) en Leeuwarden.

Wout Oosterkamp

DSC_0206

Henk van Tilburg

_MG_8401

Als emeritus-predikant van de Protestantse Gemeente ’s-Hertogenbosch kreeg ik in 2009 de vraag of ik bijstand in het pastoraat in de Protestantse Gemeente te Ravenstein. Vier jaar heb ik dat met grote voldoening gedaan en daarna ben ik als gastpredikant regelmatig voorganger in kerkdiensten in Ravenstein. Gastpredikant ijn in de kerkdienst op zondagmorgen in de Protestantse Kerk van Ravenstein ervaar ik steeds weer als een bijzondere taa. Het stadje Ravenstein kent een rijke historie die ervaarbaar is wanneer je een wandeling maakt langs de maas en door de poort in de richting van de RK Luciakerk loopt. Aangekomen bij restaurant de Keurvorst ga je de eerste straat links in en plotseling sta je voor de oude garnizoenskerk, die in de 17de eeuw gebouwd is voor de Staatse troepen. Na het vertrek van de garnizoenen is dit kerkgebouw tot vandaag aan toe het bedehuis en ontmoetingsplaats van de Protestantse Gemeente. Het bijzondere van deze gemeente is, dat je de verbondenheid ervaart met de geschiedenis van het kerkgebouw, de Christelijke Geloofstraditie, en met de hedendaagse kunst en cultuur. Ook wordt er regelmatig ruimte geboden om eigentijdse ervaringen in te brengen in de vieringen. Als gastpredikant voel ik mij dan ook prettig uitgedaagd om de oude Bijbelverhalen te plaatsen in de context van de actualiteit, in het midden van een gastvrije, oecumenische gemeenschap met een grote saamhorigheid, die ook na de kerkdienst voelbaar is aan de gezamenlijke koffietafel.

Kees van Alderwegen

Het was, geloof ik, op 4 mei 2008 dat ik voor het eerst bij u voorging in een kerkdienst. Al direct voelde ik me thuis in uw gemeente. Ravenstein is een heel kleine gemeente, die met alle beschikbare krachten probeert als gemeente zelfstandig door te gaan. En dat bemerk je als gastpredi-kant. Langzamerhand heb ik u ook leren kennen. Kortom, het is fijn om bij u voor te gaan. Elders vertel ik nog weleens over uw inspanningen om zelfstandig te blijven en dan ben ik trots dat ik een beetje bij u hoor.

Enne…. Ook mijn vrouw komt graag mee naar Ravenstein.

Maar wie zijn wij nu?

Vijfenzeventig jaar geleden werd ik geboren in Den Haag in een gezin met 6 kinderen. Vijf dagen na de bevrijding overleed mijn moeder.

Wij hadden het niet breed, dus veel studie zat er niet in. Ik mocht naar de Mulo en toen was het werken. In de avonduren heb ik nog weer op de schoolbanken gezeten zonder een diploma te halen. Daarnaast hielp ik mee op de zondagsschool.

Tijdens de vervulling van mijn militaire diensttijd ben ik een jaar naar Curacao geweest. Na die tijd werd ik groepsleider in een jongensinternaat in Appelscha. Vandaaruit ben ik naar Kerk en Wereld gegaan om de opleiding tot W(erker)I(in)K(erkelijke)A(rbeid) te volgen. Dat was toen een Sociale Academie met een evangelistenopleiding, waar je WIKA werd.

Na de studie ben ik werkzaam geweest als jeugdwerkleider in een kerkelijke gemeente en in een regio. Ik deed een vervolgopleiding voor opbouwwerker op de Sociale Academie in Rotterdam. Met behulp van supervisie heb ik het geleerde in mijn werk kunnen uitvoeren,d.w.z. ik heb de reorganisatie van de instelling geleid in de functie van directeur. Ook in andere werkzaamheden – dus ook in de kerk – heb ik dankbaar gebruik gemaakt van deze vervolgopleiding.

Nadat ik op mijn 43ste jaar predikant werd, heb ik 3 gemeenten gediend. En mijn vrouw Miny heeft daarin ook meegewerkt. Zij was directie-secretaresse bij de Nederlandse Aardolie maatschappij. Door ons huwelijk werd dat toen afgebroken. Al vanaf haar 12e jaar was zij bij het zondagsschoolwerk betrokken. Na ons huwelijk ging zij er mee door. En vanaf 1983 was zij bij het werk van de vrouwenvereniging betrokken.

Samen zijn wij dertien keer verhuisd. De laatste keer was dat naar Doorwerth bij Arnhem.

Miny en Kees van Alderwegen

Augustus 2014

Gerben Dijkstra

Terugblik.

Najaar 2004 : de telefoon gaat : iemand uit Ravenstein meldt zich : men had gehoord dat ik wel eens insprong bij vacante gemeenten e.d,., en of ik bereid was een keer in Ravenstein te willen voorgaan. Afgesproken werd zondag 21 nov. 2004 We zijn wel een heel kleine gemeente hoor,
maar met een prachtige kerk ! Duidelijk werd mij de te rijden route gewezen.
Een verrassing :
Inderdaad een prachtige kerk, een piepklein orgeltje op een kleine ballustrade, zonder een “normaal” pedaal van een kerkorgel, maar wél met “voetbediening” : de organist(e) moet zelf de blaasbalg bedienen (ook al is die zo lek als een zeef …zoals toen het geval was)
Een volgende verrassing waren de tientalllen dode vliegen die “zomaar” uit het prachtige dak naar beneden vielen, want dat was een hardnekkige kwaal.
Het klokgelui kwam tot stand via een in de kerk hangend touw dat door een ambtsdrager bediend werd.
Als ik ergens en dan met name voor de eerste keer kom vraag ik altijd hoe het hier gaat en of er nog bijzondere dingen zijn waar ik aan moet denken.
En toen kwam het verhaal : we zijn nog maar met een handje vol actieve mensen en die willen graag deze kleine gemeenschap weer enig nieuw leven inblazen en of ik daar óók mijn steentje aan wilde bijdragen. Ik heb, alles aangehoord hebbend ,JA gezegd, en zo heb ik gepoogd mijn kleine bijdrage te leveren en daarna heb ik tot tevredenheid van velen nog 31 x mogen voorgaan, o.a. in de hele paasweekcyclus van de jaren 2006 en 2007 met als een zeker hoogtepunt de doopviering van een tweeling in de paasnacht van 2006. Voor die volle week : palmzondag, witte donderdag, goede vrijdag, paasnacht en paasmorgen waren meerdere gemeenteleden actief en ook een klein koortje droeg bij aan deze bijzondere week waarvoor ik carte-blanche kreeg voor de liturgische invulling. Zóveel vertrouwen deed me echt goed !
Het vervolg :
Intussen is de gemeente nog wel klein, maar toch minder kwetsbaar dan toen ik 10 jaar geleden met haar mocht kennismaken. Er zijn nog steeds een paar actievelingen die deze kerkelijke kar mee willen trekken, en als ik zo nu en dan nog een keer in een preekgat inspring doe ik dat nog steeds met veel plezier en overtuiging.
En nu gaat ook u verder met o.a. een eigen website. Voor uw bloeiende toekomst wil ik u graag mijn beste wensen aanbieden.
Met een hartelijke groet,

Gerben Dijkstra
emeritus pastor-predikant Radboudziekenhuis
Nijmegen